++ 31 06 154 38 185
a@eyesonsuriname.com

Suriname is trots op het multiculturalisme in het land

News

Suriname is trots op het multiculturalisme in het land

Suriname

Alleen een moerassige kust met een wild achterland verliet Spanjaarden en Portugezen in Zuid-Amerika naar de Nederlanders. Het kleinste land op het continent wordt nog steeds duidelijk gekenmerkt door zijn sporen.

“Surreyham” nannte Baron Willoughby van Parham das Mittlere land der südamerikanischen Guyanas, es war für IHN der Garten Eden: “ein wahrhaft paradiesischer Flecken, der herrliches Land, Stolze Bäume und edles Holz hervorbringt.”

“Surreyham” was de naam Baron Willoughby van Parham, het middelste land van de Zuid-Amerikaanse Guyanas, voor hem was het de tuin van Eden: “een echt hemelse plek die prachtige land, trotse bomen en fijn hout produceert.”

In 1667 moest de Engelsen hun tropisch juweeltje ruilen voor een koude streak in Noord-Amerika. Terwijl ze het Verdrag van Breda Nieuw-Amsterdam ontvingen, later New York, werd Suriname het eigendom van de Nederlanders. Ze verzekerde hun nieuwe overname met Fort Zeelandia, dat nu een museum is van koloniale geschiedenis dat eindigde met de onafhankelijkheid van Suriname in 1975.

De bakstenen vesting wordt weerspiegeld in de Suriname rivier, die naar de Atlantische Oceaan rolt. Broad en bezadigd zoals de vrouwen die sjaals, kettingen en sieraden gemaakt van kernen in de schaduw van hoge mahoniebomen verkopen.

Fort Zeelandia
In Fort Zeelandia is er een museum over de koloniale geschiedenis, waar koningin Wilhelmina op een hoog sokkel zit

Vanaf het hoge sokkel kijkt koningin Wilhelmina naar de plaats plaats van haar ambtenaren. De witte houten villa’s liggen aan de “waterkant” van de hoofdstad Paramaribo. 230 van hen overleefde grote branden, het einde van de slavernij (1863) en de burgeroorlog (1986 – 1992). Paramaribo heeft nu een volledig bewaarde koloniale hoofdstad.

Het bijzondere hieraan: de Nederlanders hebben hun traditionele bouw cultuur aangepast aan hun nieuwe huis-met hardhout in plaats van bakstenen en hoge, steile daken die bestand zijn tegen tropische regen. De oude stad is sinds 2002 een UNESCO-werelderfgoedlocatie en is uitgebreid gerestaureerd.

De Nederlandse houten huizen in de hoofdstad van Suriname zijn nu een UNESCO werelderfgoedlocatie

Met hun felle gevels, groene luiken en rode daken, nemen de gebouwen de kleuren van de groene, witte en rode nationale vlag. In het midden is een gouden ster-een punt voor elk van de vijf etniciteiten.

Toen de eerste ridders van fortuin en avonturiers arriveerden uit Europa, werd Suriname meestal bevolkt door Indianen die, net als het Caribisch gebied, de kolonisatie allang hadden weerstaan. Het was alleen door de nederzetting van Afrikaanse slaven en later Indiase en Chinese arbeiders die Suriname werd de kleurrijke mix van volkeren die vandaag de dag beschikt over de “eerste multi-culturele samenleving in de wereld”. U in de Keizerstraat zien dat dit niet alleen propaganda is: de grootste moskee in het Caribisch gebied ligt pal naast een niet minder kleine synagoge.

In de keizers straat ligt de grootste moskee in het Caribisch gebied direct naast een beetje minder synagoge
In de keizers straat ligt de grootste moskee in het Caribisch gebied direct naast een beetje minder synagoge

Het oude plantage land van de Nederlanders begint waar de Suriname rivier samensmelt met de Commewijne rivier om een kilometer brede stroom te vormen en schattige dolfijnen met roze buiken spatten in het water. Het werd ooit beveiligd door het Fort Nieuw-Amsterdam. Vandaag de dag kleine kaaimannen FROLIC in de gracht tussen de bastions, waterlelies bedekken zwembaden en vijvers.

In de verlaten gevangenis hangt fotografische kunst door Nicolaas Porter aan de muren bedekt met kogelgaten; het zijn sombere beelden van afstammelingen van Afrikaanse slaven in Suriname. Porter ontving de wereld portret prijs in 2012 voor zijn werk.

Nederlands gebouwde windmolens

Bijna 200 slaven werkten aan de noordelijke oever van de Commewijne rivier op Frederiksdorp in het midden van de 18e eeuw. Een Duitse immigrant, Johan Friedrich Knoffel, creëerde de plantage in 1747. Later werd het eigendom van Nederlandse kolonisten die rechte grachten, sluizen en windmolens bouwden. Ze veranderde de moerassige ondergrond in vruchtbaar polderland. De teelt van suikerriet, cacao en koffie heeft al decennia lang goede winsten.

“Ik zal je iets laten zien”, zegt Manuel Hagemeijer, die wijst op een betonnen ruimte achter het landhuis waardoor individuele messen van gras in het licht zijn geboord. “Dit is de oudste droge koffie vloer op het continent!”

Er was weinig meer bewaard gebleven toen Manuel’s ouders het volledig verwaarloosde pand in 1976 overnamen. De vader was verliefd geworden op het land tijdens de militaire dienst, die hij in de jaren zestig als Nederlander in Suriname moest doen.

Een jaar na de onafhankelijkheid maakte hij zijn droom uitkomen. Hij kocht Frederiksdorp en herbouwde de plantage volgens oude plannen-zo trouw aan het origineel dat hijzelf de voormalige kerker aan het krabben bracht. Zijn zoon Manuel toont met trots vervaagde Foto’s die de mammoet taak documenteren.

De voormalige plantage van Frederiksdorp is nu uitgegroeid tot een hotel met zes vakantie appartementen

Ondertussen heeft het gezin de landbouw opgegeven en het pand omgebouwd tot een hotel met zes nostalgisch ingerichte vakantie appartementen. Een deel van de kosten werd gedragen door het Surinaams geïntegreerd toeristisch ontwikkelingsprogramma, dat op zijn beurt wordt gesteund door de Europese Unie.

Sommige appartementen zijn bereikbaar via een trap. Deze zijn vooral populair, verklaart Manuel op de Tour. “Omdat huizen op hoge palen werden gebruikt om de hoge rang van hun bewoners te Signa brengen.”

Dorpen van ontsnapte slaven in het bos

Tijdens onze rondleiding leren we Leen Bakker kennen, een andere Nederlander. Hij werd aangetrokken door het binnenland van Suriname: omringd door ondoordringbaar regenwoud, dat nog steeds 87 procent van het land beslaat, loopt de hoge Mijnheer uit Nederland de “Danpaati Lodge” met zijn vrouw uit de Seychellen.

In de 19de eeuw vluchtten slaven naar het bos en bouwden daar dorpen. De foto is van 1953

Van de hangmatten bungelen op de veranda’s van hun elf hutten, het uitzicht glijdt over granieten rotsen tot kleurrijk geschilderde kano’s aan de zandbanken van de Suriname rivier. Alleen tot Atjoni, drie peddel uren stroomopwaarts, had Nederland de vorm van Suriname-met zijn taal, zijn rechtssysteem en het christendom.

De weg eindigde in Atjoni. Tot op de dag van hier u alleen per boot verder in het binnenland gaan. Ontsnapte slaven waren in de 19de eeuw naar deze ontoegankelijke regio gevlucht. Ze bouwden hun dorpen op de plaatsen in het bos die niet zichtbaar waren vanaf de rivier-en verduurzaamden hun West-Afrikaanse cultuur. Met Winti Spirits en Voodoo, met hun eigen jurisdictie en hun eigen taal.

Boes Negre, Buschneger, ze noemen zichzelf trots-ze noemen de Maroonen of Marrons het politiek correcte Nederlands. De voormalige koloniale meesters in Pikin slee financierde het eerste Afro-Cultuurmuseum in Suriname. Toegang wordt verleend door een “Asamapa”, een spook schraper gemaakt van Palm bladeren, zoals te vinden is in elk dorp.

Kunstzinnig gesneden deuren bieden een uitzicht op de ruime vrouwen schuilplaatsen, waar alle bezittingen worden gehouden op een muur plank-van gerechten tot T-shirts. De heren hutten met een puntig dak zijn kleiner en hebben maar één bed. “Met ons leven de koppels niet samen,” zegt een dorpeling. Als om het te bewijzen, benadert hij drie vrouwen die opzij staan, omhelst ze een na de ander en zegt: “ieder mens kan met zoveel vrouwen trouwen als hij voor ons kan zorgen.”

Maar voor zover het land van de Marrons cultureel verre van de Nederlandse kuststrook is, kan een koloniale aanhanger worden gevonden, zelfs in de diepste drempels voor het remmen van de Bush. Op de onverharde paden fungeren ze als versterkingen tegen reptielen. Minstens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *